Czcionka:
A A+ A++
Kontrast:

| Miasto i Gmina Drobin

Pierwsze wzmianki o Drobinie pochodzą z XIV w. W swojej historii Drobin ocierał się o wydarzenia dla kraju najważniejsze: wojna ze Szwedami, Powstanie Styczniowe, po upadku którego w 1870 r. w ramach represji carskich Drobin utracił prawa miejskie; w Drobinie miały swój postój wojska króla Jagiełły idące pod Grunwald. W czasie kampanii wrześniowej 1939 r. w Kozłowie, Niemcy dokonali masakry żołnierzy cofających się z frontu mławskiego.

1 lipca 1994 r. Drobin odzyskał prawa miejskie.

 

| Drobin Kalendarium

Wiek VII – powstaje gród koło Mokrzka. Wysoki podkowiasty wał ziemny zwieńczony drewnianą palisadą i budowlą z drewnianych pali na majdanie.

Takich miejsc jak Mokrzk odnaleziono już w centralnej Polsce ponad 1500. Grupa badawcza przeprowadzająca badania sondażowe w tym rejonie w roku 1997 tak scharakteryzowała grodzisko w Mokrzku:

grodzisko pierścieniowate, na niewielkim wzniesieniu wśród łąk, w dolinie rzeki Sierpienicy, przy szosie Płock – Raciąż, w odległości 4,5 km na północny wschód od Bielska i 8,5 km od Drobina. Warstwa kulturowa ze śladami drewnianej konstrukcji wału oraz zabudowy na majdanie grodu. Liczne ułamki ceramiki obtaczanej, 3 groty strzał, 4 szydła żelazne, krzesiwa, fragmenty misy żelaznej, osełka kamienna, paciorek szklany. Kilka fragmentów ceramiki słabo obtaczanej. Pochodzenie grodziska: VII, VIII lub XI wiek.

mokrzk

Wał ziemny w Mokrzku, pozostałość średniowiecznego grodu


Rok 1172 – we wsi Karsko koło Drobina zamordowano biskupa płockiego Wernera Rocha. Inicjatorem tego zbrodniczego czynu był Bolesta Jastrzębiec kasztelan wiski, a mordercą był Bienias, brat kasztelana  z Wizny. Przyczyną czynu była zemsta za przegrany proces o wieś Karsko. Od tamtych czasów zmieniono nazwę wsi Karsko na Biskupice. Jest to pierwszy pisany dowód o istnieniu Drobina, a znajduje się w Rocznikach czyli Kronikach sławnego Królestwa Polskiego autorstwa Jana Długosza (1415-1480), duchownego kanonika krakowskiego, dyplomaty i historyka, sekretarza bpa Zbigniewa Oleśnickiego. Dzieło Długosza jest pierwszą syntezą dziejów Polski.

„Nagle z pobliskich zarośli wyskoczyło kilku parobków i zatrzymało konie trzech jeźdźców podążających z Drobina do Płocka. Słychać było krzyki i pogróżki pod adresem zatrzymanych. Podczas szarpaniny jeden z napastników przebił pierś napadniętego żelaznym ostrzem. Ranny szybko zmarł na drodze w Karsku koło Drobina”.  W opisie tej historii po raz pierwszy wymieniona została nazwa miejscowości Drobin.

wies-karsko


Rok 1217 – we wsi Kowalewo jest więziony wojewoda Krystyn. Krystyn oślepiony, jak to było w zwyczaju w owych ciemnych i smutnych czasach, został zesłany z rozkazu księcia Konrada I, syna Kazimierza Sprawiedliwego i Heleny Ruskiej, za powstrzymywanie księcia od popędliwości i nadużyć. Krystyn długo nie wytrzymał tortur i wkrótce zmarł.

„Już z dala było słychać krzyki i jęki, po chwili na tle ponurego nieba ukazały się sylwetki ludzi i koni podążających drogą do Kowalewa koło Drobina. To słudzy Konrada I syna Kazimierza Sprawiedliwego i Heleny Ruskiej prowadzili na wygnanie z Płocka do Kowalewa wojewodę Krystyna, który podczas ostatniej uczty pozwolił sobie powstrzymywać księcia Konrada od popędliwości i nadużyć. Oślepiony wojewoda wkrótce zmarł…”

krystyn


Rok 1307 – wzmianka o wsi Łęg Probostwo, której właścicielem jest  Włodzimierz Łęcki, którego bratanek jest w tym czasie biskupem płockim. Włodzimierz jest uważany za protoplastę rodu Łęckich herbu Dołęga. Później wieś w posiadaniu Grabianków i Milic – do XVIII wieku oraz Słuckich ze Słucza w ziemi wiskiej, herbu Dołęga. Od 1773 roku Łęg jest w rękach Maksymiliana Sierakowskiego kasztelana płockiego, następnie Jakuba Gąsowskiego, a od roku 1809 Hilarego Unieżyńskiego. W latach 1834-1875 właścicielami wsi byli na przemian Zakrzewscy i Olszewscy, później Kruszyńscy.

leg

Rys. Joanna Barańska (LO w Drobinie)


 ♦ Rok 1333 – pierwsze zapiski o istnieniu parafii w Drobinie. Na czele parafii stał wówczas Herman, pleban drobiński i kanonik płocki.


Rok 1340 – pierwsze informacje o Kozłowie koło Drobina, siedzibie Kozłowskich herbu Jastrzębiec, od których wieś kupuje w XVII wieku Mikołaj Kozłowski. W latach 1698-1739 Kozłowo kolejno w rękach: Leona syna Mikołaja Kozłowskiego, a następnie Sebastiana Kozłowskiego, skarbników sierpeckich. W 1841 Kozłowo nabywają drogą licytacji, kuzyni Kozłowskich, a po ponownej licytacji w 1863 roku wieś w rękach Władysława, potem Piotra Kajetana i do 1945 Jana Kozłowskich.


Rok 1373 – notatka o Drobinie przy okazji erygowania nowej parafii w Koziebrodach.


Rok 1375 – wieś Mogielnica, w tamtych czasach Mogilnica, w posiadaniu Ubyszów, w wieku XVIII Świerczyńskich, a później do roku 1939 Karskich. Był tam dwór drewniany rozebrany w 1960 roku – pozostał park ze starodrzewiem.


 ♦ Rok 1379 – notatka o Drobinie w informacji o erygowaniu parafii w Słupi.


Rok 1385 – pierwsza wzmianka o kościele w Biskupicach koło Drobina


Rok 1410 – 4 lipca, na łąkach pod Drobinem nad rzeczką Karsówką mają postój zbrojne oddziały polskie wojska prowadzone przez króla Władysława Jagiełłę na bitwę grunwaldzką.

1410

Rys. Ewelina Sztendur (Gimnazjum w Drobinie)


♦ Rok 1433 – Kuchary są w posiadaniu Boleściców, a następnie przez kilkaset lat w rękach Kryskich herbu Prawda. Od 1673 roku we władaniu Marty Kryskiej i Walentego Zielińskiego a od 1693 – ich syna Mikołaja, który pozostawia Kuchary szwagrowi Kazimierzowi Małowieskiemu, po którym dziedziczy syn Gabriel, od 1723 wdowa po nim Teodora ze Słubickich i syn Bartłomiej. W następnych latach właścicielami Kuchar byli: od r. 1727 Rybiccy, od 1763 Rudowscy, a w r. 1836 Kuchary nabył drogą licytacji Stanisław Łukowski – radca Towarzystwa Kredytowego Ziemskiego, od 1858 własność Marcelego Gorzechowskiego, który w roku 1859 zbudował dwór istniejący do dzisiaj, a od 1880 r. Adolfa Piwnickiego do 1905 r. Ostatnim właścicielem Kuchar byli od 1920 Antoni Radomyski (spoczywa na drobińskim cmentarzu) i jego żona, znana polska pisarka Helena Mniszkówna. Obecnie we dworze ma siedzibę Ogólnopolski Ośrodek Medytacyjny Związku Buddyjskiego Karma Kagyu.

ku-cgary

od lewej: Helena Mniszkówna, w środku: dwór w Kucharach (widok współczesny), po prawej: nagrobek Antoniego Radomyskiego, męża Heleny (na drobińskim cmentarzu)


Rok 1437 – Kowalewo należy do Jastrzębców, potem do Jana z Koziebród, a od r. 1530 do Koziebrodzkich, potem Kowalewskich i Smarzewskich, po 1650 do Jeżewskich i Miłodrowskich, przed 1799 własność Bartłomieja Jeżewskiego i jego brata Melchiora, kanonika płockiego. Ich siostra Teodora w r. 1765 sprzedała Kowalewo Józefowi Piegłowskiemu, chorążemu ciechanowskiemu. Potem wsią władał Franciszek Piegłowski, a następnie jego córka Barbara Balbina. Od 1922 r. w rękach jej przyrodniego brata Ksawerego Zboińskiego, po którym 1824 dziedziczy córka Eugenia. Następnie Kowalewo nabywa Krystyna z Finków primo voto Karolowa Grevue, duo voto Janowa Okońska, tertio voto Pawłowa Grąbczewska, po niej wsią rządzi w latach 1854-1891 Antoni Jabłoński, później Stanisław Jabłoński do roku 1906 i Kazimierz Jabłoński do 1925 roku. W Kowalewie przebywał na wakacjach w lipcu 1827 roku Fryderyk Chopin.


Rok 1444 – informacja, że Drobin należy do dystryktu płockiego.

Rok 1444 – Ninogniew Kryski, późniejszy wojewoda płocki, kupuje Drobin od rodziny Gulczewskich.


Rok 1448 – plebanem drobińskim jest magister Bogusław.

rys-lukasz-sulkowski

Rys. Łukasz Sulkowski (Szkoła Podstawowa w Rogotwórsku)


Rok 1449 – zanotowany spór między Ninogniewem z Kryska, a plebanem magistrem Bogusławem, który rozstrzyga biskup płocki, że Ninogniew winien przeznaczyć kościołowi w Drobinie jedną włókę ziemi wolną od robót i czynszów.


Rok 1451 – patron (opiekun) kościoła w Drobinie Ninogniew Kryski prezentuje swego syna, bakałarza sztuk wyzwolonych, na plebanie w Drobinie.


Rok 1462 – Jan z Kryska, syn Ninogniewa jest plebanem w Drobinie do roku 1494. Jan z Kryska pełnił również funkcję podkanclerza księcia Konrada III od roku 1463, a od 1469 posiadał tytuł kanonika płockiego.


Rok 1477 – Jan Zawisza, malarz z Bogatego (koło Przasnysza) zrzeka się prac przy budowie kościoła w Drobinie, ponieważ nie może podołać wymaganiom Jana z Gradzanowa Kryskiego syna Ninogniewa, plebana drobińskiego, kanonika płockiego, podkanclerza księcia Konrada III.

♦ Rok 1477 – staraniem Ninogniewa II Kryskiego, wojewody płockiego od 1507 roku, ukończono budowę obecnego kościoła w Drobinie. Ninogniew II przejął budowę kościoła w Drobinie po śmierci ojca Ninogniewa I herbu Prawdzic w roku 1468.

kosciol-w-drobinie

Kościół w Drobinie, widok od strony południowej


♦ Rok 1487 – znamienna data w historii Drobina. Miasto odzyskuje lokatę miejską. Właścicielami Drobina są członkowie rodziny Kryskich. Rodzina Kryskich wywodzi się z Kryska, dzisiaj wieś Kuchary-Kryski koło Drobina.


♦ Rok 1511 – na prośbę Pawła Kryskiego, właściciela Drobina, król Zygmunt I Stary zmienia termin odbywania jarmarku i dodaje drugi jarmark. 45 lat później Zygmunt II August zezwala na trzeci jarmark w roku.

nagrobki-kryskich

Nagrobki Kryskich znajdujące się w Kościele w Drobinie.

Nagrobek (przy północnej ścianie prezbiterium kościoła, widok: po lewej stronie) Stanisława, kasztelana raciążskiego, wojewody mazowieckiego i Małgorzaty z Uchańskich oraz ich syna Piotra wykonany w latach 1609-1613 z fundacji Wojciecha Kryskiego. Ponad głowicami pilastrów herby: Prawda Kryskich i Radwan Uchańskich.

Przy południowej stronie prezbiterium kościoła w Drobinie (widok po prawej stronie rysunku) znajduje się jedno z najwybitniejszych dzieł sztuki sepulkralnej okresu renesansu w Polsce. Nagrobek Anny ze Szreńskich Kryskiej i Pawła Kryskiego, wojewody mazowieckiego, właścicieli Drobina oraz ich syna Wojciecha, podkomorzego płockiego. Dzieło ufundował Stanisław Kryski brat Wojciecha. Nagrobek wykonany w latach 1572-1576 w pracowni Santi Gucciego nawiązuje do grobowców Medyceuszy w kościele San Lorenzo we Florencji. Nagrobek Kryskich w drobinie jest unikalną formą rzeźbiarską z tego okresu w Polsce. Może to świadczyć o znaczeniu rodu Kryskich.


Rok 1516 – Andrzej Kostka doktor medycyny i kanonik płocki zostaje mianowany plebanem w Drobinie.


Rok 1517 – prezentują się w Drobinie mieszczanie: uczeń Mikołaj Nawrot, Maciej Pyrtka, Jan Łysy, Bartłomiej Chwila.

Rok 1517 – Stanisław z Kosarzewa leguje na budowę kościoła św. Praksedy w Drobinie trzy i pół kopy groszy. Kościół panny i męczenniczki św. Praksedy został rozebrany w 1824 roku. Była to świątynia drewniana i stała przy obecnej ulicy Zaleskiej w Drobinie.

agata-kopczynska

Rys. Agata Kopczyńska (Szkoła Podstawowa w Drobinie)


Rok 1536 – historia drobna acz charakterystyczna, nobilis Burnakowa z Nagórk Wielkich spiera się z niejakim Janem Karskim o miejsce ławki w kościele w Drobinie. Zadrażnienie rozsądził proboszcz Jan Szulkowski ustalając, że pierwsza ławka będzie Kryskich, druga Burnakowej, a trzecia Karskich.


Rok 1550 – przyszedł na świat w Rostkowie koło Przasnysza Stanisław Kostka, od roku 1726 święty Stanisław Kostka związany z Drobinem poprzez matkę Małgorzatę z Kryskich, siostrę Pawła Kryskiego.

stanislaw_kostka

Św. Stanisław Kostka


Rok 1554 – pierwszy znany wizerunek herbu Drobina na okrągłej pieczęci.

pieczec-herbowa-drobina


Rok 1573 – Drobin należy do powiatu bielskiego.


Rok 1592 – Stanisław Kryski wojewoda mazowiecki starostą płockim.


Rok 1598 – konsekracja kościoła w Biskupicach koło Drobina.

lukasz-dzikowski

Rys. Łukasz Dzikowski (Szkoła Podstawowa w Łęgu Probostwie)


Rok 1618 – swoje mowy sejmowe drukuje Feliks Kryski syn Stanisława właściciela Drobina – kanclerz wielki koronny, poseł, marszałek sejmu w roku 1603.


Wiek  XVII i XVIII – okres regresu miasta. Zniszczenia wojenne, liczne pożary trawiące drewnianą zabudowę (1724), grabieże wojsk szwedzkich.


Rok 1774 – kościół w Biskupicach w ruinie.


Rok 1775 – kontrakt JO Książęcia Michała Aleksandra Świętopełka Czetwertyńskiego „posesora” Drobina ze „sławetnym Wojciechem Szklankowskim magistrem kunsztu mularskiego, obywatelem miasta Włocławka, podejmującym się wyreparowania kościoła w miasteczku Drobinie już zrujnowanego”.

rys-karolina-krupinska

 

Rys. Karolina Krupińska (Szkoła Podstawowa w Cieszewie)


Lata 1773-1785 – w Drobinie istnieje szkoła parafialna, w której wykładał miejscowy organista.


Rok 1788 – Miliccy są właścicielami Mokrzka, od 1789 własność Adama Łączyńskiego, od 1805 Kazimierza Miłodrowskiego, sędziego trybunału płockiego. W następnych latach właścicielem Mokrzka byli Przedpełscy, Marianna z Kossobudzkich Markowska, od 1854 roku Franciszek Ksawery Zakrzewski, później Grabowscy, od 1931 roku Turscy. W 1835 roku dobra Mokrzk rozparcelowano.


Rok 1793 – Drobin pod panowaniem Generalnej Dyrekcji Prus Wschodnich w województwie kujawskim w departamencie płockim. Wojewodą jest hrabia Eugeniusz Skarbek. Opis Drobina wykonany w latach 1793-1794 podaje informacje o mieście:

[Drobin] jest własnością prywatną i mieszka w nim 420 osób w tym 231 Żydów. Jest w nim 106 domów, w tym jeden murowany, krytych dachówką jeden, gontem 11, strzechą 94. Są w mieście dwa kościoły i dom modlitwy dla Żydów. Szkoły nie ma, jedynie organista udziela kilku dzieciom wiedzy o świecie. Lekarza nie ma, leczą trzej młodzi Żydzi. Apteki nie ma. W  mieście jest jednak wiatrak, jedna karczma, sześciu piekarzy, trzech rzeźników, złotnik, murarz, stolarz, dwóch cieśli, dwóch krawców, trzech szewców, grabarz. Węgla tu nie znają, a mieszkania opalają torfem i drewnem. Porządek w mieście pełnią dwaj strażnicy: Mateusz Simiński i Jan Garcicki. Mieszkańcy Drobina posiadają 18 koni, 38 wołów, 12 krów i 20 świń.

paulina-piorkowska

Rys. Paulina Piórkowska (Gimnazjum w Łęgu Probostwie)


Rok 1795 – burmistrzem Drobina jest Roch Rajewski, a jego zastępcą Piotr Drandkiewicz i rachmistrzem Jan Gostkiewicz.


 ♦ Rok 1797 – W Drobinie odbywa się 10 jarmarków.


Rok 1808 – Drobin należy do grupy miast niższego rzędu ze względu na małą liczbę mieszkańców. W tym czasie w mieście mieszkało 1717 osób w tym Polaków 110 osób,  Żydów 1607 osób.


Rok 1811 – utworzono szkołę rządową w Drobinie, 1 921 przekształcono ją na siedmioklasową szkołę podstawową.


Rok 1812 – w drobińskim kościele parafialnym biwakują wraz z końmi ułani armii Napoleona.


Rok 1817 – parafia drobińska liczy 1699 katolików, 643 Żydów i 5 protestantów.


Rok 1818 – nowe akty prawne dotyczące działalności miast w Królestwie Polskim. Zgodnie z nimi na czele rady miejskiej stał burmistrz i do jego zadań należało wykonywanie zarządzeń władz nadrzędnych, troska o wygląd miasta, bezpieczeństwo mieszkańców oraz nadzór nad kasą miejską. Obowiązki kasjera pełnił burmistrz.


Lata 1817-1850 – na skutek upadku gospodarczego, przy niskim poziomie higieny, epidemii cholery – spadek liczby ludności polskiej w Drobinie od 1709 osób do 1223 osób. W jednym tylko roku 1831 urodziło się 16 katolików, a zmarło 48.


Rok 1827 – w lipcu w Kowalewie koło Drobina, w dworku Ksawerego Zboińskiego, przebywa siedemnastoletni Fryderyk Chopin. W liście z Kowalewa do rodziny w Warszawie Fryderyk pisze m.in.:

„… jest staw i żaby pięknie śpiewają. Ależ najzabawniejszy jest kos, co przed oknami awantury wyśpiewywa, a po kosie Kamilka Pana Zboińskiego…”

chopin

Fryderyk Chopin


Rok 1842 – w Drobinie zawalił się budynek – siedziba rady miejskiej i szkoły elementarnej.


Rok 1847 – Jest w Drobinie szkoła w budynku krytym słomą, w którym mieszka również burmistrz. Nauczyciela utrzymuje proboszcz. Pensja roczna nauczyciela wynosi 600 złotych polskich. Jest nim Leon Majewski, który nie jest wprawdzie nauczycielem patentowanym, ale przez wizytatora i Radę Miejską instalowany.


Rok 1856 – w Drobinie jest sześć studni prywatnych.


Wiek XIX – w Drobinie brak brukowanych nawierzchni ulic, brak chodników, brak oświetlenia ulic, nieczystości są wylewane przez okna i płyną wartkim, cuchnącym strumieniem wykopanymi rynsztokami.


Rok 1863 – nocą z 22 na 23 stycznia oddział powstańców drobińskich walczy w Płocku.


Rok 1865 – Drobin zajmuje piąte miejsce w powiecie płockim pod względem liczby ludności.


Rok 1869 – po klęsce powstania styczniowego rosyjski rząd carski przystąpił do działań mających na celu zamianę małych ośrodków miejskich na osady. Zgodnie z instrukcją kazano zabrać prawa miejskie miastom posiadającym mniej niż trzy tysiące ludności. W tym czasie Drobin liczył tylko 1057 mieszkańców. Drobin był jedynym miastem prywatnym w powiecie płockim.


Rok 1870 – 1 stycznia zaczyna działać akt prawny, który zamienia miasto Drobin na osadę Drobin, a burmistrza na wójta. Podobny los spotkał najbliższe miejscowości: Raciąż, Bielsk, Bodzanów i 334 inne w całym Królestwie Polskim.


Lata 1875, 1876 i 1904 – wielkie pożary Drobina, w których spłonęło wiele domów. dach nad głową straciło kilkuset rodzin mieszczańskich.


Rok 1880 – Drobin posiada dwa kościoły, synagogę, trzy szkółki elementarne, skład spirytusu, jatki, farbiarnie, cztery wiatraki, 38 sklepów, siedem szynków, karczmę. Sześć razy w roku odbywają się jarmarki, a co tydzień we czwartki targi. W osadzie mieszka 2625 osób, w tym 1250 mężczyzn. Jest 145 domów mieszkalnych, w tym 9 murowanych.


Rok 1904 – powstaje Towarzystwo Pożarnicze, które wkrótce zmienia nazwę na Straż Ogniową, a po 1945 roku na Ochotniczą Straż Pożarną w Drobinie.

osp

Strażnica oraz sztandary OSP w Drobinie


Rok 1915 – przez Drobin przetacza się front wielkiej wojny.

park

Rynek w Drobinie w 1915 roku nie wyglądał imponująco. Powierzchnia nieutwardzona, a nawet mocno zakurzona, zmielonym przez ciężkie buty tubylców i końskie kopyta piaskiem. Fotograf-dokumentalista Oskar Bauer z Frankfurtu nad Menem zarejestrował i przekazał obraz tamtych czasów: kościół, dzwonnica, plac wypełniony krzykami sprzedawców, dwaj groźni  mundurowi żandarmi z błyszczącymi blachami na czołach i zdjęcie współczesne przedstawiające to samo miejsce a jakże inne.

normal_drobin_rynek_1915

Rok 1915 – widok drobińskiego kościoła i obecnej ulicy Piłsudskiego

normal_swiat_nr_37_rok_1912-wystawa-dozynkowa

Rok 1912 – wystawa dożynkowa w Drobinie

budynek-gwiazdy

W latach 30. XX wieku powołano spółdzielnię, zajmującą się głównie handlem. Najstarsi mieszkańcy Drobina pamiętają budynek, w którym się ona znajdowała, budynek i spółdzielnia nosiły nazwę „Gwiazda”. To był piętrowy budynek, który znajdował się przy obecnej ulicy Piłsudskiego, po wojnie został przejęty przez GS, a w latach sześćdziesiątych ub. wieku zburzony. W jego miejscu wybudowano parterowy budunek, w którym mieściła się miejscowa restauracja też pod nazwą „Gwiazda”.


Rok 1912 – Jan Karczewski kupuje Drobin od Marii Wilhelminy z Kunklów Macieszyny i jest właścicielem miasta przez 33 lata do 1945 roku.


Lata 30 XX wieku

urzednicy

Urzędnicy gminy Drobin przed wejściem do ówczesnej siedziby Urzędu Gminy w Drobinie. W centralnej części fotografii stoi wójt gminy – Józef Olszewski. Po lewej stronie wójta stoi, z ręką za klapą marynarki, sekretarz gminy Stanisław Milke – brat wielce szanowanego działacza, harcerza, zasłużonego dla Ziemi Płockiej założyciela i wieloletniego kierownika znanego od 1946 roku Harcerskiego Zespołu Pieśni i Tańca „Dzieci Płocka” Wacława Milke.  Obok Stanisława Milke stoi Genowefa Staniszewska – urzędniczka gminy. Mały chłopiec siedzący na schodach to Zbigniew Milke – syn Stanisława. Niestety nie udało się ustalić tożsamości pozostałych osób widocznych na fotografii.

 


Rok 1939 – we wrześniu niemieckie samoloty zbombardowały oddziały polskiego wojska odpoczywające w Kozłowie koło Drobina zabijając kilkudziesięciu żołnierzy powracających z kampanii spod Mławy.

kozolow-lasek

Lasku Kozłowskim znajduje się Mogiła Poległych Żołnierzy Wojska Polskiego,  każdego roku 1 września odprawiana jest w tym miejscu  uroczysta msza polowa


Rok 1939 – 19 stycznia wyzwolenie Drobina spod kilkuletniej niewoli hitlerowskiej (W czasie okupacji Niemcy przemianowali nazwę Drobin na Raichenfeld).


Rok 1945 – powstało przedszkole w Drobinie.


Rok 1947 – rozpoczyna rozgrywki piłki nożnej Ludowy Zespół Sportowy w Drobinie, który od 1973 roku przyjął nazwę Ludowy Zespół Sportowy „Skra”, a od 1985, po rejestracji w płockim sądzie, Ludowy Klub Sportowy „Skra”.


Rok 1950 – w Drobinie działa kino stałe.


Rok 1955 – pierwszy i jedyny telewizor w Drobinie zakupiony przez strażaków.


Lata 1960-1970 – Drobin zmienia oblicze: wiele ulic otrzymuje nawierzchnię asfaltową, założono nowe i naprawiono istniejące chodniki, uzupełniono oświetlenie ulic, poprawiono wygląd centralnego placu.


Rok 1967 – rozbudowano ujęcie wody i położono 5 km rur wodociągu. Powszechny, łatwy dostęp do wody znacznie poprawił stan higieny w Drobinie.


Rok 1969 – zbudowano trzy bloki mieszkalne dla 70 rodzin.


Rok 0 1984 – powstał Gminny Ośrodek Kultury w Drobinie.


Rok 1993 – w Drobinie i gminie działa ok 300 podmiotów gospodarczych, spośród których można wyróżnić: Zakład Przetwórstwa Mięsa OLEWNIK, Towarzystwo Inicjatyw Lokalnych, DROBINEX, DROTRANS,  KONSELMET, Kółko Maszynowo-Doradcze, Bank PKO, Poczta, Ośrodek Zdrowia i wiele innych.


Rok 1994 – najważniejsza data w historii Drobina – 1 lipca Prezes Rady Ministrów Waldemar Pawlak rozporządzeniem z dnia 16 czerwca 1994 roku nadał miejscowości Drobin status miasta

nadanie-praw-miejskich

Akt nadania statusu miasta dla miejscowości Drobin